У кожнай асобнай гульні ўдзельнічаюць дзьве каманды, якія па чарзе гуляюць у нападзе і абароне.
Мэта гульні — набраць больш ачкоў=прабежак (анг. run), чым каманда суперніка. Ачко залічваецца, калі гулец каманды, гуляючай у нападзе, прабягае па чарзе ўсе базы (квадратныя (30 см x 30 см) падушачкі, прымацаваныя да зямлі), разьмешчаныя ў кутах квадрату з бакамі 90 футаў (27,4 мэтра).
У бейсбол звычайна гуляюць мячом памерам з кулак, які складаецца з коркавай або каўчукавай сэрцавіны, абкручанай пластом прадзіва. Зьверху мяч пакрываюць двума пластамі белай скуры з чырвонымі шыўкамі. У кожнай камандзе гуляюць 9 або 10 гульцоў. Куты гульнявога «квадрату» завуць наўпроці гадзіннікавай стрэлкі «хата», 1-я база, 2-я база і 3-я база.
У пачатку гульні адна з камандаў (звычайна хатняя каманда) гуляе ў абароне. 9 гульцоў каманды, гуляючай у абароне, выходзяць на поле і імкнуцца ня даць іншай камандзе зарабіць ачкі. Гасьцявая каманда першай гуляе ў нападзе і імкнецца зарабіць ачкі. Ачкі зарабляюцца так: пачынаючы з «хаты», кожны гулец каманды ў нападзе імкнецца займець права бегчы наўпроці гадзіньнікавай стрэлкі да наступнай базы (кута квадрату) і, дабегшы, дакрануцца да базы, працягваючы збегчы да кожнай наступнай базы і, нарэшце, вярнуцца да «хаты», зарабіўшы пры гэтым ачко.
Перш чым гулец каманды ў нападзе можа пачаць бегчы, гулец каманды ў абароне, званы «пітчарам» (ад ангельскага pitch — падача), становіцца ў пазначаным месцы ў сярэдзіне гульнявога квадрату. Астатнія 8 гульцоў каманды ў абароне таксама знаходзяцца на поле, кожны ў сваёй пазіцыі.
Гулец каманды, гуляючай у нападзе, званы «бэтэр» (ад анг. batter), устае побач з «хатай», трымаючы круглую ў перасеку біту, звычайна зробленую з дрэва або з алюмінія. Бэтэр чакае, калі пітчар кіне мяч у бок «хаты». Пітчар кідае мяч у бок «хаты», і бэтэр імкнецца адбіць мяч бітай. Калі бэтэру атрымалася адбіць мяч у поле, ён павінен кінуць біту і пачаць бегчы ў бок 1-й базы. (Існуюць і іншыя спосабы дасягнуць першай базы).
Калі бэтэр пачынае бегчы, ён завецца «бэтэр-ранэр» (ангел. batter-runner). Калі бэтэр-ранэр дабраўся да базы, ён аб’яўляецца «у бясьпецы» (safe) і становіцца «ранэрам» (ангел. runner), інакш суддзя аб’яўляе «аўт» (out). Калі гулец абвешчаны ў «аўце» ён павінен сысьці з поля і застацца на зэдлі (анг. dugout).
Існуе шмат спосабаў, якімі каманда ў абароне можа вывесьці гульца нападніка ў аўт. Для прастаты далей прыведзеныя пяць самых папулярных спосабаў:
Страйк-аўт: бэтэр ня здолеў запрацаваць права бегчы на першую базу, паколькі пітчар зрабіў тры страйкі ў адной сэрыі падачаў.
Граўнд-аўт: бэтэр адбіў мяч у поле, але гулец абароны падабраў мяч і кінуў яго гульцу, які стаіць на 1-й базе, перш чым бэтэр пасьпеў яе крануць.
Форс-аўт: гулец нападу павінен быў бегчы на базу (па правілах), але гулец абароны ўстаў на гэтую базу з мячом у руцэ перш чым той паспеў гэта зрабіць. Граўнд-аўт — адзін з шматлікіх варыянтаў форс-аўту.
Флай-аўт: гулец абароны злавіў адбіты мяч перш чым той дакрануўся землі.
«Тэг-аўт» (асальванне): гулец абароны крануў мячом ранэра каманды нападу, калі апошні быў паміж базамі.
Кожная гульня падзеленая на перыяды — «інінгі» (inning), у кожным з якіх кожная каманда гуляе па разе ў нападзе і ў абароне. Кожны раз, калі тры гульцы каманды нападу адправіліся ў аўт, каманды мяняюцца месцамі (такім чынам, у кожным інінгу шэсьць аўтаў — тры для кожнай каманды). Звычайна гульня складаецца з 9 інінгаў. У выпадку роўнага ліку папрыканцы апошняга інінгу прызначаюцца дадатковыя інінгі. Бейсбольны матч ня можа скончыцца з нічыйным вынікам, дадатковыя інінгі прызначаюцца да вызначэньня пераможцы.
