Квадрат мае травяное пакрыцьцё, за выключэньнем калідораў паміж базамі, адмысловага ўзвышэньня для пітчара (пітчарскай горкі) і невялікай зоны за хатняй базай для «кэтчэра» (гульца абароны, які прымае падачы пітчара).

Пітчарская горка разьмешчаная ў цэнтры квадрата і прыпаднятая на 45 см (для юніёрскіх спаборніцтваў на 25 см) над агульным узроўнем поля. На вяршыні горкі замацоўваецца пласьціна з адбеленай цьвёрдай гумы, якой пітчар павінен дакранацца нагой пры выкананьні кідку ў хату бэтэру.

Хатняя база або «хата» — гэта пяцікутнік з адбеленай гумы, толькі два яго бакі ўтвораць клін. Хата разьмяшчаецца такім чынам, каб клін паказваў на кетчэра. Вялікі бок прастакутніка скіраваны да пітчара. Першая, другая і трэцяя базы ўяўляюць сабой белыя квадраты з мяккага матар’ялу, абабітыя палатном і прымацаваныя да зямлі мэталічнымі калкамі.

Межамі гульнявога поля зьяўляюцца белыя лініі з молатага мелу, якія ідуць ад вяршыні кліну хаты да першай і трэцяй баз і далей да агароджы поля. Гэтыя лініі завуцца лініямі «фаўл», паколькі тэрыторыя па-за гэтымі лініямі таксама завецца «фаўл». Гульнявая жа тэрыторыя завецца «фэр». На канцах фаўл ліній знаходзяцца фаўл шчоглы, адносна якіх вызначаюць, ці знаходзіцца мяч на «фаўл» або «фэр» тэрыторыі.

На стадыёнах, прызначаных для спаборніцтваў сярод дарослых каманд, даўжыня ліній фаўл павінна быць ня менш 75 м, але можа перавышаць і 100 м (на пляцоўцы для юніёраў — ня менш 50 м). Адлегласьць да агароджы поля па цэнтры поля павінна быць больш чым па лініях фаўл.

Частка поля паміж квадратам і агароджай завецца «аўтфілдам» (далёкае поле), але квадрат і аўтфілд не адлучаюцца адмысловай разьметкай і рух паміж імі не абмежаваны для гульцоў абароны. Аўтфілд мае травяное пакрыцьцё.

Па абодва бокі ад хаты разьмешчаныя прастакутныя зоны для бэтэраў (для ляўшуноў і правуноў). За лініямі фаўл за пяць мэтраў да першай і трэцяй базаў знаходзяцца прастакутныя зоны для трэнераў каманды ў нападзе, у задачу якіх уваходзіць кіраўніцтва прасоўваньнем гульцоў нападу па базах. На адлегласці 12 м ад хаты каля зэдляў абедзьвюх камандаў разьмешчаныя круглыя зоны для размінкі наступнага бэтэра.

Удар, праляцелы ўсё поле і які выляцеў за яго межы, завецца хоум-ран (ангел. home run). Такі ўдар дазваляе набраць ачкі які б’е і ўсім беглым.

Гульцы на базах могуць спрабаваць збегчы на наступную базу ў момант падачы — выкрасці базу, але яны рызыкуюць быць захвачеными знянацку питчером, якія кінулі мяч гульцу сваёй каманды стаяламу на базе, або быць поймаными кетчером, кінулым мяч на тую базу, якую спрабуюць выкрасці.

Калі які б’е адбіў мяч, так што яго злавілі влет, беглыя павінны вярнуцца на свае базы і зноў крануць іх, пасля чаго маюць права збегчы на наступную базу, калі лічаць што змогуць гэта зрабіць па правілах.

Бэтэр павінен вырашыць, ці трэба яму адбіваць пададзены пітчарам мяч або не. Мяч падаецца з вялікай хуткасьцю, і пітчар часта імкнецца замаскіраваць тып падачы і падаць мяч так, каб яго было вельмі складана адбіць, таму на прыняцьцё рашэньня адводзяцца дзелі сэкунды. Бэтэры вывучаюць звычкі пітчара, імкнучыся прадбачыць тып падачы, часьцяком гэта адзіны спосаб адбіць мяч, пададзены добрым пітчарам. Пітчары вывучаюць моцныя і слабыя бакі бэтэраў, імкнучыся падаць менавіта такія падачы, якія цяжка адбіць пэўнаму бэтэру.

Кожны выхад бэтэра да хаты складаецца з сэрыі падачаў. Кожную падачу пітчар кідае ў бок хаты, пры гэтым бэтэр павінен знаходзіцца адмысловай ў зоне для адбіцьця. Калі бэтэр махнуў бітай (біта перасекла пярэднюю лінію хаты) і не патрапіў па мячы, яму залічваецца страйк (анг. strike). Калі бэтэр не махнуў бітай, то суддзя, які стаіць ззаду ад кетчэра, вызначае, ці праляцеў мяч над хатай на вышыні ад каленаў да грудзёў бэтэра, у так званай зоне страйку, у гэтым выпадку таксама залічваецца страйк. У адваротным выпадку залічваецца бол (анг. ball).

Калі бэтэр патрапляе па мячы, але пры гэтым мяч вылятае за межы поля (фаўл лініі) або падае ў поле, але выкочваецца за яго межы паміж хатай і першай або трэцяй базамі, то залічваецца фаўл-бол (анг. foul ball) (пры гэтым усе гульцы нападу павінны вярнуцца на базы, дзе яны знаходзіліся да адбіцьця). Фаўл-бол таксама лічыцца страйкам, за выключэннем выпадку, калі на рахунку бэтэра ўжо ёсьць два страйкі, у гэтым выпадку лік болаў і страйкаў не зьмяняецца.

Калі бэтэр набірае тры страйкі — гэта завецца страйк-аўт — бэтэр выбывае з гульні. У выпадку чатырох болаў бэтэр аўтаматычна займае першую базу. Такая сітуацыя завецца ўок (анг. walk). Пры гэтым, калі на першай базе ўжо быў гулец, то гэты гулец перамяшчаецца на другую базу і гэтак далей. Бэтэр аўтаматычна займае першую базу таксама ў выпадку, калі падача патрапіла ў яго (hit by pitch). У выпадку, калі суддзя палічыць, што пітчар наўмысна падае ў бэтэра (звычайна пасьля некалькіх падач у яго запар), суддзя можа выдаліць пітчара.

Мэта гульні — набраць больш ачкоў=прабежак (анг. run), чым каманда суперніка. Ачко залічваецца, калі гулец каманды, гуляючай у нападзе, прабягае па чарзе ўсе базы (квадратныя (30 см x 30 см) падушачкі, прымацаваныя да зямлі), разьмешчаныя ў кутах квадрату з бакамі 90 футаў (27,4 мэтра).

У бейсбол звычайна гуляюць мячом памерам з кулак, які складаецца з коркавай або каўчукавай сэрцавіны, абкручанай пластом прадзіва. Зьверху мяч пакрываюць двума пластамі белай скуры з чырвонымі шыўкамі. У кожнай камандзе гуляюць 9 або 10 гульцоў. Куты гульнявога «квадрату» завуць наўпроці гадзіннікавай стрэлкі «хата», 1-я база, 2-я база і 3-я база.

У пачатку гульні адна з камандаў (звычайна хатняя каманда) гуляе ў абароне. 9 гульцоў каманды, гуляючай у абароне, выходзяць на поле і імкнуцца ня даць іншай камандзе зарабіць ачкі. Гасьцявая каманда першай гуляе ў нападзе і імкнецца зарабіць ачкі. Ачкі зарабляюцца так: пачынаючы з «хаты», кожны гулец каманды ў нападзе імкнецца займець права бегчы наўпроці гадзіньнікавай стрэлкі да наступнай базы (кута квадрату) і, дабегшы, дакрануцца да базы, працягваючы збегчы да кожнай наступнай базы і, нарэшце, вярнуцца да «хаты», зарабіўшы пры гэтым ачко.

Перш чым гулец каманды ў нападзе можа пачаць бегчы, гулец каманды ў абароне, званы «пітчарам» (ад ангельскага pitch — падача), становіцца ў пазначаным месцы ў сярэдзіне гульнявога квадрату. Астатнія 8 гульцоў каманды ў абароне таксама знаходзяцца на поле, кожны ў сваёй пазіцыі.

Гулец каманды, гуляючай у нападзе, званы «бэтэр» (ад анг. batter), устае побач з «хатай», трымаючы круглую ў перасеку біту, звычайна зробленую з дрэва або з алюмінія. Бэтэр чакае, калі пітчар кіне мяч у бок «хаты». Пітчар кідае мяч у бок «хаты», і бэтэр імкнецца адбіць мяч бітай. Калі бэтэру атрымалася адбіць мяч у поле, ён павінен кінуць біту і пачаць бегчы ў бок 1-й базы. (Існуюць і іншыя спосабы дасягнуць першай базы).

Калі бэтэр пачынае бегчы, ён завецца «бэтэр-ранэр» (ангел. batter-runner). Калі бэтэр-ранэр дабраўся да базы, ён аб’яўляецца «у бясьпецы» (safe) і становіцца «ранэрам» (ангел. runner), інакш суддзя аб’яўляе «аўт» (out). Калі гулец абвешчаны ў «аўце» ён павінен сысьці з поля і застацца на зэдлі (анг. dugout).

Існуе шмат спосабаў, якімі каманда ў абароне можа вывесьці гульца нападніка ў аўт. Для прастаты далей прыведзеныя пяць самых папулярных спосабаў:

Страйк-аўт: бэтэр ня здолеў запрацаваць права бегчы на першую базу, паколькі пітчар зрабіў тры страйкі ў адной сэрыі падачаў.
Граўнд-аўт: бэтэр адбіў мяч у поле, але гулец абароны падабраў мяч і кінуў яго гульцу, які стаіць на 1-й базе, перш чым бэтэр пасьпеў яе крануць.
Форс-аўт: гулец нападу павінен быў бегчы на базу (па правілах), але гулец абароны ўстаў на гэтую базу з мячом у руцэ перш чым той паспеў гэта зрабіць. Граўнд-аўт — адзін з шматлікіх варыянтаў форс-аўту.
Флай-аўт: гулец абароны злавіў адбіты мяч перш чым той дакрануўся землі.
«Тэг-аўт» (асальванне): гулец абароны крануў мячом ранэра каманды нападу, калі апошні быў паміж базамі.

Кожная гульня падзеленая на перыяды — «інінгі» (inning), у кожным з якіх кожная каманда гуляе па разе ў нападзе і ў абароне. Кожны раз, калі тры гульцы каманды нападу адправіліся ў аўт, каманды мяняюцца месцамі (такім чынам, у кожным інінгу шэсьць аўтаў — тры для кожнай каманды). Звычайна гульня складаецца з 9 інінгаў. У выпадку роўнага ліку папрыканцы апошняга інінгу прызначаюцца дадатковыя інінгі. Бейсбольны матч ня можа скончыцца з нічыйным вынікам, дадатковыя інінгі прызначаюцца да вызначэньня пераможцы.